Język włoski

Język włoski należy do grupy języków romańskich. Wywodzi się z łaciny i języków plemion barbarzyńskich. Z łaciną ma bardzo wiele wspólnego – przejął cały alfabet w prawie niezmienionej formie, zmieniając jedynie sposób brzmienia poszczególnych głosek („q” znane w dzisiejszej wersji zamiast łacińskich „kw”) oraz odrzucając kilka liter, w tym k, w, j, x oraz y. Obecnie mówi nim około 120 milionów użytkowników na całym świecie, co daje mu 23 miejsce w rankingu najpopularniejszych języków świata. Jako języka urzędowego używa go wiele krajów poza Włochami, w tym państwa takie jak Malta, San Marino, Watykan oraz Szwajcaria. Włoski należy do najprostszych w całej grupie romańskiej, a osoby znające podstawy łaciny lub francuskiego czy hiszpańskiego z łatwością poradzą sobie i z nim. Włoski, jakim go dziś znamy, pochodzi od narzecza toskańskiego, z którym bardzo silnie związany byli najważniejsi włoscy twórcy (Dante, Boccaccio, Petrarca). Sama nauka języka nie nastręcza problemów, zwłaszcza że większość rzeczowników i czasowników odmienia się regularnie. Do trudniejszych należy deklinacja rodzajników oraz ich skomplikowane połączenia z przyimkami. Jednak włoski należy do języków spójnych i logicznych, dlatego wiele osób postanawia się go uczyć, a w Polsce jest on naprawdę popularny. Wyjeżdżając do Italii, lepiej znać język mieszkańców w stopniu przynajmniej komunikatywnym, ponieważ Włosi nie lubią uczyć się języków obcych. Przy tym wychodzą z założenia, że osoby przyjeżdżające do ich kraju powinny znać język. Prawdopodobnie z tego właśnie powodu w muzeach włoskich występują napisy tylko w jednym języku. Do tego rodowici Włosi są bardzo hałaśliwi i lubią dużo i głośno mówić, lepiej więc ich rozumieć, bo nie będą powtarzać.